28 Hafta Sonra (2007)

Düşün, bir sabah uyandığında dünya, bildiğin gibi değil… 28 Hafta Sonra, işte bu düşüncenin en kaotik hali. Juan Carlos Fresnadillo’un yetenekli ellerinden çıkma bu film, hayatta kalanların yeniden inşa etmeye çalıştığı bir Britanya’yı gözler önüne seriyor. Ama burası pek de huzurlu bir yer değil, dostum. Rage virüsü, adada bırakılan yıkımın anılarıyla birlikte, insanların kalplerindeki korkuyu da tazeliyor.

Hayatta kalanların, insanlığın en karanlık köşelerinde saklı kalmış hisleriyle yüzleşmesi gerekiyor. Robert Carlyle’ın canlandırdığı karakterle izleyici, korkunun ve umudun iç içe geçtiği bir yolculuğa çıkıyor. Her bir köşede, tıpkı bir kabus gibi karşımıza çıkan zombiler, aynı zamanda insanlığın ne denli kırılgan olduğunu gözler önüne seriyor. Yani, bu film aslında sadece bir kıyamet hikayesi değil; biraz da yaşamın ne kadar kıymetli olduğunu anlamamız için bir uyanış…

Rose Byrne ve Jeremy Renner’ın da olduğu güçlü kadro, psikolojik gerilim ile aksiyonu harmanlayarak izleyiciye unutulmaz anlar sunuyor. Göz açıp kapayıncaya kadar değişen bir dünyanın ortasında, “Nereye, nasıl?” gibi sorular zihninizi kıvrandırırken, Amerikan ordusunun çabalarıyla tekrar yaşamın normale dönecek gibi görünmesi… Ama gerçekten öyle mi?

Zombi filmlerinin çoğunda olduğu gibi, burada da olaylar hızla gelişiyor. İnsanların kendi içindeki bunalımları ve savaşlarını hissetmek, adeta şehri yeniden inşa etme çabasının yanında, korkunun gölgesinde mücadele etmeyi öğrenmek zorundasınız. OLAY, gerçekte hayatta kalmaktan çok daha fazlası; bu film, gitmek ya da kalmak arasındaki bıçak sırtı ince çizgide ilerliyor. Vay be, harbiden biz insanlar zor bir durumdayız… 28 Hafta Sonra’yı izlerken, gerçekten de aklınızdan geçmeyen sorular geliyor: Yeniden başlamak mümkün mü?