İlgi Alanı (2023)

Auschwitz kumandanı Rudolf Höss, güzel bir hayat sürüyor gibi görünüyor. Evi; yemyeşil bahçeleri, hayal gibi seraları ve serin havuzuyla, dönemin en güzel köşelerinden birinde. Ne de olsa, arka planda, gökyüzünü kaplayan trenlerin geçişi ve biriken ölüm külleri var… Sıradan bir gün. Eşi Hedwig, çocukları, hizmetkârları ile keyif çömelerken yaşanan hayat, için için bir suçluluk taşıyor. Öyle ya, yaşamın tam ortasında o lanet olası gaz odaları var…

Jonathan Glazer, Martin Amis’in çok ses getiren romanından uyarladığı “İlgi Alanı” ile bizleri alışılmış hikâye anlatımının dışına çıkarıyor. Film, alıştığımız savaş dramalarının aksine, savaşın kasvetini değil, onun karanlık yüzüne öyle bir odaklanıyor ki… Yani, bu karanlıkla iç içe geçmiş bir yaşam tasvir edilmekte. Höss ailesinin her günkü yaşamına bakarken, bir yandan da duygusal derinlikleri keşfetmek kaçınılmaz. Christian Friedel, Sandra Hüller gibi isimlerin etkileyici performansı, izleyiciyi adeta büyülüyor.

İşin tuhafı, her şey çok sıradan görünürken bir o kadar bulanık, cansız ve korkunç. İnsanlar bahçede oturup kahve içebilirken, dışarıda bir soykırım dönüyor. Aile içindeki sıradan diyaloglar, izleyenlerin duyduğu derin üzüntüyle birleşerek altta yatan gerilimi cerahiden karanlığa taşımakta. Vallahi, bu filmde her bir detay ayrı bir anlam kazanıyor; hatta daha da özelleşiyor…

Bazen öyle anlar var ki insanı boğuyor, bir o kadar da düşündürüyor. Aile başlarına yıkılmaz bir çiçekli yaşam dikerken, geride kalanlar görmezden gelinmiş ölümlerle dolup taşıyor. Film, seyircinin kalbine iniyor ve orada yaralarını açıyor. Yani “İlgi Alanı” sadece bir film değil, aynı zamanda insanın içindeki çatışmaları gözler önüne seren bir ayna gibi… Oldukça etkileyici, harbiden. Öyle bir duraksıyoruz ki bazen… İzlemeden geçmeyin.