Baba (1972)

Mario Puzo’nun kaleminden fısıldanan, Francis Ford Coppola’nın maharetli dokunuşuyla sinemaya kazandırılan “Baba”, perdede hayat bulduğunda sadece bir film olmaktan çıkıyor, adeta bir dönem dramatizasyona dönüşüyor. 1940’lar ve 50’ler Amerika’sında, güçlü bir İtalyan mafya ailesinin çarkları arasında kaybolmuş bir gençlik hikayesini izliyoruz; Corleone ailesinin öyküsü… Don Vito Corleone, sağlık sorunlarıyla mücadele ederken, ailesinin ve itibarlı konumunun devamını sağlamak için var gücüyle savaşıyor. Vallahi, o sahneler… öyle damarıma dokunuyor ki, içimden haykırmak geliyor: “Baba, durma!” Al Pacino’nun canlandırdığı Michael Corleone, ilk başta işlerin uzakında, sadece bir savaş gazisi olarak, hayatın kıyısında gezinirken, ailesinin karanlık sırlarına doğru sürüklenmeye başlıyor. İşte tam burada film yavaş yavaş gerilim dolu bir hale bürünüyor. Aile içindeki iktidar mücadeleleri, düşmanlıklar ve dostluklar arasında gölgeler gibi süzülen bir hikaye… Harbiden, o kadar derin ki, bazen gözümde yaşlar birikiyor.
Marlon Brando, Don Vito’nun karizmatik ve güçlü portresini çizerken, onu izlemek bir nevi ders almak gibi… Politikacılar ve yargıçlarla olan gizli ilişkilerinin, Corleone ailesinin iktidarını nasıl güçlendirdiğini görmek insana bir başka hissettiriyor. Her bir diyalog, her bir bakış, izleyiciye sanki “bu oyun hala bitmedi” dedirtiyor. Düşmanca bakışmalar ve nefes kesici çatışmalar, izlerken hemen hemen herkesin kalbini hızlandırıyor. James Caan’ın canlandırdığı Sonny’nin öfkesi, Robert Duvall’ın Tom Hagen’in soğukkanlı tavrı… hepsi ama hepsi, bu mafya dramının parçalarını oluşturuyor. Sonuçta “Baba”, aile meselesinin yalnızca kan bağıyla değil, aynı zamanda seçimlerle ve fedakarlıklarla şekillendiğini yüzümüze çarpıyor… Ve işin en ilginç yanı, izleyici olarak orada olmanın verdiği his. Bazen insanın içinde bir mahşer günü var… Of ya, söylemesi bile zor! Bu film, dostları da düşmanları da yüreğimizdeki bir yerlerde oturmasına neden oluyor.