My Body Is Not Obscene (2021)

“My Body Is Not Obscene” belgeseli, izleyicileri derin bir düşünce yolculuğuna çıkarıyor. Jason O’Brien’ın yönetmenliğinde hayata geçirilen bu eser, Nina Covington’ın sanatsal çıplaklığı ve beden pozitifliğini toplumsal tabulara karşı savunma çabasını anlatıyor. Abartıdan uzak, ama bir o kadar da etkileyici bir dille… Film, çıplaklığın estetik ve güç dolu yönlerini, kadının kendine olan saygısını ve farkındalığını ön plana çıkarıyor.

Nina’nın hikayesi, sıradan bir hikaye değil; bir devrim niteliğinde. Toplumun çıplaklık ve şiddet arasındaki çift standartlarını sorgularken, bu belgesel, cesaretle kadınların güçlü, özgür ve güzel olabileceklerini gösteriyor. İzlediğinizde belki de, “Vay be, bu kadarı da var!” diyeceksiniz. Cemaat projeleri, cinsiyet rolleri ve toplumsal normlar… Hepsi bir kenara itilirken, Nina ve ekibi kendi bedenlerini birer sanat eseri gibi sunma cesareti gösteriyorlar.

Bu belgesel, aynı zamanda, her birimizin içinde barındırdığı cesareti ortaya çıkarmayı amaçlıyor. “Vallahi kimse bize bedenimizle ilgili ne yapmamız gerektiğini dikte edemez!” düşüncesi, film boyunca yankı buluyor. Emma’nın, Jennifer’ın ve Brittany’nin hikayeleri de sadece kendi bedenleri üzerinden yol almıyor. Bu belgesel, kadınların sesini, özgür iradelerini ve kendi bedenlerini sahiplenme yolundaki mücadelelerini gözler önüne seriyor.

Of ya, bazen o cesaret toplayıp bunu yapabilmek için kalkan ile vura vura, kendini ifade etmek gerekiyor. Sanatçıların, kendi bedenlerini birer tuval olarak kullanılması, izleyicilere güzel bir hatırlatmada bulunuyor: Bedenlerimiz, bizim eserimizdir. Sonuçta, Nina’nın da dediği gibi, “Bedenim müstehcen değil, bir ifadedir.” Bu belgeseli izlemek, yalnızca izlemek değil; belki de bir aydınlanma anına tanıklık etmek demek…