Blood and Bones (2017)

Bazen öyle şeyler oluyor ki, insanın aklı hayaline sığmıyor… “Blood and Bones”, günümüzdeki ahlaki çöküntüyü ve insan psikolojisinin derinliklerini eline yüzüne bulaştırmadan ve hiç de basit olmayan bir dille sunuyor. Yönetmen Xavier Baeyens ve Benjamin Rider’ın işbirliğiyle hayat bulan bu sekiz bölümlük antoloji, izleyicileri kendine çekmek için psikolojik bir tuzak kuruyor. Her bölümde, modern toplumun çürümüş yanlarını açığa çıkaran ve bizi düşünmeye iten hikâyelerle karşı karşıyayız.

Annabelle Lanyon, Ethan Taylor, Charlie Collins ve Javier Cáberiz gibi yetenekli oyuncuların performansları, her sahnede kalbinizi ağrıtmakla kalmıyor, aynı zamanda her karanlık köşeye ışık tutarak sorular sorduruyor. Hani derler ya, “Ne olur, desteğe gel!” diye… İşte bu dizi, esasen bizi arayışa itiyor; belki kendimizi tanımaya, belki de yanımızda yaşamaya çalıştığımız insanlara daha yakından bakmaya. Bir bakıyorsun, bir bölüm boyunca içindeki kötülüğe, kaybolmuş değerlere, yürek burkan sahnelere tanık oluyorsun… Of ya, bu ne böyle, demekten kendini alamıyorsun.

Her bölüm, bir diğerine bağlı olmasa da, aynı tınıyla çalıyor sanki; hepsi aynı soruları soruyor, zihninde yankılanan kaygıları açığa çıkartıyor. Hayatımızdaki etik değerlerin ne kadar ince bir çizgide olduğunu gösteriyor. Tüm bunlar, bazen yaşamın içindeki sıradan durumların bile ne kadar karanlık bir kesite dönüşebileceğini kanıtlıyor.

Duygusal derinliği ve can alıcı temalarıyla “Blood and Bones”, sadece bir dizi değil; aynı zamanda insan doğasının karanlık taraflarına bir yolculuk. Harbiden öyle ki, her bölüm sonrası ‘ben bu kadar kötü olabilir miyim?’ dedirtiyor. Modern insanın ahlaki sefaleti gözler önüne serilirken, izleyici, ait olduğu topluma ve kendi içsel çatışmalarına daha bir yakından bakma fırsatı buluyor. İzleyici için bir klasik olmaya aday bu antoloji, düşündürmeden, sorgulatmadan geçmiyor…