Doğu (2021)

Doğrusu, “Doğu” filmi izleyiciye sürükleyici bir deneyim sunuyor. İlay Alpgiray’ın yönetmenliğinde hayat bulan bu yapım, Doğu Demirkol’un canlandırdığı ana karakterin sıradan ama bir o kadar da sıra dışı hayatını ele alıyor. Ailesinin yüksek beklentileri altında ezilen Doğu, mühendislik diplomasını alıp, sabah 9 akşam 6 işe gitmek yerine, sahnelerde ışıklar altında parlayabilmek için yola çıkıyor. Ya abicim, komedyen olmak o kadar zor mu? İşte bu noktada, filmimiz trajikomik bir hâl alıyor.

Bir tarafta “Bir Cem Yılmaz olamazsın” diyen ailesi, öte yanda her alanı başarılarla kaplı kız kardeşi Kübra… Doğu, çevresindeki insanların ona dayattığı normal yaşantıya karşı koymaya çalışıyor. Kendisi gibi hayalleri olan gençlerle bir araya gelemediğinde hissettiği yalnızlık, izleyiciyi hem güldürüyor hem de düşündürüyor. Hani insanların ne derse desin, içindeki o komedyen ruhunu keşfetme çabası, gözlerimizi doldururken bir yandan da karnımızı guruldatan bir komedi abidesinin eserine dönüşüyor. Vallahi, her durumda ayakta kalmayı başarıyor.

Her ne kadar başarısızlıkları ve yürütemediği gönül ilişkileri bir yük gibi gelse de, Doğu’nun kalabalık dünyasında kaybolmuş hayalleri var. Aman Allah’ım, bu hayallerin peşinden koşmak kolay mı? Arkadaşı Özgür’ün “tek hayalim bir BMW almak” dediği anlarda, komedi adına döktüğü gözyaşları, izleyiciye dolu dolu anları yaşatıyor. Sonuçta herkesin rüyası farklı, değil mi? Doğu’nun aklı karışık ama bir yandan da sevimli karakteri, gençlerin karmakarışık duygularını sahneye yansıtırken, duygusal bir bağ kurmayı başarıyor.

“Doğu”, sıradan gibi görünen bir hayatın içindeki sıradışılığı ve kendi olma çabasını anlatan, keyifli bir yolculuğa çıkarıyor bizi. Öyle uzun veya karmaşık değil. Hayata gülerken, biraz da hüzünle karışık bakmamızı öğreten bir yapım… Hadi bakalım, Doğu’nun yolculuğu başlayacak…