Fi (2017)

“Fi” filmi, kalabalık bir şehirde yalnızca bir adamın bir kadına olan tutkulu sevgisiyle başlıyor. Ozan Güven’in canlandırdığı karakter, Serenay Sarıkaya’nın yarattığı Narin için her şeyi göze alıyor; ama bu aşk, elbette, yıkıcı bir gücü de beraberinde getiriyor. Hayatın sıradan akışı içinde, herkesin kendi hikayesini yaşadığı o günlerden birinde, bir erkeğin uğruna savaşa gireceği bir kalp var… Ve bu durum, her şeyi altüst eden bir fırtına gibi başlıyor.

Yönetmen Mert Baykal’ın sihirli dokunuşuyla harmanlanan “Fi”, tutkunun ve acının iç içe geçtiği bir öykü sunuyor. Bazen, aşkın peşinden koşarken kim bilir hangi yıkımlara doğru sürükleniyorsun… Ama işte bu da “aşkın” bir parçası – cesaretin ve dayanıklılığın sınandığı anlar. Mehmet Günsür’ün derin karakteri ve Berrak Tüzünataç’ın ilginç bakış açısı, bu aşk hikayesinin zenginliğini artırıyor. Yıllar sonra bile unutulmayacak anlar yaşanıyor.

Kimi zaman bir bakış, kimi zaman bir tesadüf; her şey bir anda olup bitiyor. “Fi”nin sunduğu bu karmaşık duygular denizi, izleyiciler için tam anlamıyla bir yolculuk. Dürüstçe yazılmış, gerçek insan hikayelerine tanıklık ediyoruz. Aslında bu film sadece aşkı değil, insan olmanın tüm çalkantılarını işliyor. Büşra Develi’nin karakteri de, bu duygusal karmaşanın içinde önemli bir role sahip. Hayat her zaman tekrar eder… Peki ya yıkıldığımızda?

Sonuç olarak “Fi”, hayatın kahrını çekmek zorunda kalanların, tutku ve acıyla yüzleşenlerin hikayesini anlatıyor. Aşkın yıkıcı gücü, bazen her şeyi kökünden yok etmek zorunda bırakıyor. Herkes sevdiğini kazanmak için savaşırken, onların yaşadığı kayıplar, belki de geriye etkileyici bir şey bırakıyordur… Harbiden, izlemeye başladığınızda kendinizi kaybedeceksiniz. Evet, dip dibe geçen hislerle dolu bir film; ama aynı zamanda sorgulatan, düşündüren ve bir o kadar da sarmalayan bir eser.