Grinç (2000)

Bütün Whoville kasabası, günlerdir süren Noel hazırlıklarıyla coşku içinde… Herkes birbirine en güzel hediyeleri almak için yarışıyor, sevdiklerine sürprizler hazırlamakla meşgul. Ama yukarıda, Crumpit Dağı’nın karanlık köşelerinde, bir diğer hikaye dönmekte. Grinç… O da ne? Yılın bu tinsel döneminde huzur bulamayan, kasabanın neşesini kıskanan ve bu sevgi dolu etkinlikleri bir şekilde zehirlemeyi kafasına koymuş bir yaratık. Yani Grinç, aslında bir kavram… Hatta tam anlamıyla bir ruh halini temsil ediyor. Sevinci ve coşkuyu reddeden birinin, neşeyi nasıl köreltmeye çalıştığının hikayesi.

Jim Carrey’in bir kez daha büyüleyici performansıyla hayat verdiği Grinç, dışarıdan soğuk, sert ve hissiz gibi görünse de, derinlerinde gizli bir merak barındırıyor. Düşünsene, birisi seni yargılarken kendini nasıl hissettiğini… O da tam olarak böyle. Of ya, bir de ne oluyor biliyor musun? Küçük bir kız, kasabanın neşesiyle dolu olan, ondan aslında pek de keyif almayan Grinç’in kapısını çalıyor. İnsan bir an düşünmeden edemiyor; acaba o küçük kız, tüm bu negatif duyguları değiştirebilir mi? Grinç’in kötücül planları, minik bir kıvılcımın etkisiyle nasıl sönüp gidecek…

Ron Howard’ın yönetmenliğiyle hayat bulan bu renkli ve eğlenceli film, sadece çocukları değil, yetişkinleri de içine çeken bir masal gibi. Sevgiyi, arkadaşlığı ve birlikte olmanın sıcaklığını sorgularken, aynı zamanda kalpleri adeta ısıtıyor. Grinç’in hikayesi, en sert duyguların bile zamanla yumuşayabileceğini, en içe kapanık ruhların bile sevgiye açılabileceğini harbiden gösteriyor… Biliyor musun, bazen en zor anlarda bir umut ışığı bulabilmek yeterli. İşte Grinç tam da bunu anlatıyor; değişimin gücünü ve sevginin sihrini… Yoksa bu mini kızı beklemeden mi geçeceğiz?