Lilyhammer (2012)

Frank Tagliano, New York’un yeraltı dünyasının sert figürlerinden biri… Ama onun hikayesi burada bitmiyor, çok daha fazlası var. Bu adam, polisle iş birliği yapar ve tanık koruma programının tatlı vaatleriyle Norveç’in sakin kasabası Lilyhammer’a yerleşmeye karar verir. Konu çok basit: Bir mafya babası, sıradan bir göçmen hayatı yaşamak zorundadır… Vallahi, bu işin içinden nasıl çıkacak, merak etmiyor değiliz…

Lilyhammer, izleyicileri hem güldüren hem de düşündüren bir yapım olarak, Steven Van Zandt’ın Frank rolündeki muhteşem performansıyla açılıyor. Düşünsenize, bir adam hayatının en yüksek noktasında, tüm gücünü elinde bulundururken, aniden sıradan bir yaşamın sıkıcı sularına atılıyor. Komedi ve dramın iç içe geçtiği bu yapım, sıradan hayattan ne kadar eğlenceli ve karmaşık olabileceğini gösteriyor.

Frank, o sakin Norveç sokaklarında geçmekte olan sıradan bir hayatı benimsemeye çalışırken, eski hayatının yankıları her an kapısını çalıyor. Komik anların, çatışmaların ve beklenmedik dostlukların arasında kayboluyor. “Abi, ben burada mafya değil, bir kafe de açtım.” dediği anlar, resmen izleyenleri gülmekten kırıp geçirecek cinsten. Ama tabii ki işin içinde yalnızca komedi yok; bu adamın geçmişi peşini bırakmaya hiç niyetli değil.

Lilyhammer, soğuk Norveç ikliminin yanında sıcak ve eğlenceli bir hikaye sunuyor. Öyle ki, imkansız dostluklar ve şaşkınlık yaratan olaylar bizim de kalbimizi ısıtıyor. Frank, yapılan hataların sonuçlarıyla yüzleşirken, bir yandan da hayatına yeni renkler katmaya çalışıyor… Evet, bu karmaşayı izlemek gerçekten eğlenceli.

Sonuç olarak, Lilyhammer, geçmişin gölgeleriyle dolu bir hayatın, komik ve trajik yanlarını sunarken, izleyenleri ekrana kilitleyecek bir dizi. Her sahnesinde farklı duygular yaşatıyor; bazen gülümsetiyor, bazen de düşündürüyor. Bir mafya babasının Sibirya’nın derinliklerinden gelen bir gülüşü… Harbiden, izlemek için mükemmel bir sebep değil mi?