Lucifer (2016)

Lucifer, bir sırrın gölgesinde ilerleyen, cehennemden kopup gelen bir hikaye. Los Angeles’ın parıltılı sokaklarında, suçlularla mücadele eden karizmatik Lucifer Morningstar (Tom Ellis), dışarıdan bakıldığında her şeyin üzerinde bir özgüvenle dolaşan çok şık bir adam… Ama içindeki huzursuzluk, onu hem kendi kimliğiyle hem de dünyanın entrikalarıyla yüzleşmeye itiyor. Hani derler ya, “Gözler ruhun aynasıdır” diye, Lucifer’ın gözleri işte o ruhun derinliklerine açılan bir kapı gibi. Tam bir cehennem lordu, ama bir o kadar da insani ve samimi.

Los Angeles Polis Departmanı’nda, dedektif Chloe Decker (Lauren German) ile birlikte çalışırken, suçluların peşine düştüğü sahnelerde heyecan doruk noktasına çıkıyor. İkilinin dinamiği ise başlı başına bir roman. Chloe’nin aceleci ve tutarlı tavırları, Lucifer’ın duygu dolu ve bazen de baştan çıkaran tavırlarıyla çarpıştıkça, izleyicilere hem kahkaha hem de hüzün sunuyor. İnsan iken melek, melekken insan olmak… Ne garip bir ikilik değil mi?

Dizi, komedi unsurlarını drama ile harmanlarken, izleyicilere derin bir varoluşsal sorgulama da dikte ediyor. Cehennemin kalbinden çıkıp gelen bu adam, insanlara acımasız bir gerçeklik sunarken bir yandan da eğlencenin tadını çıkarıyor. Bu da insanların hayatlarına dair büyük bir ders… Zira savaş, her zaman bir suçla olmaz; bazen de kalp kırıklıkları, kaybedilen aşklar ve yitip giden hayallerle iç içe geçer.

Ve evet, Lucifer’ın şarkıları, büyüleyici melodileriyle bu yolculuğa eşlik ediyor; izleyiciler tam da bu melankoli anlarında, içsel bir yolculuğa çıkıyor. Her bölümde sordukları sorularla; iyi – kötü, karanlık – aydınlık, insan – şeytan arasında gidip geliyor. Sonuçta herkes bir denge arayışında… Öyle değil mi?

Cehennemden gelen bu çekici adam, hayatı daha da zevkli hale getiriyor. Öyle bir dünya ki, her köşede bir sır var. Bu serüvenin kahramanlarına katılmaya hazır mısınız?