M*A*S*H (1972)

4077. Mobil Ordu Cerrahisi Hastanesi, Kore Savaşı’nın ortasında, belirsizliğin içinde, zorlu koşullarla boğuşuyor. Ama işte, doktorlar, hemşireler ve askerler o sıkıcı günleri renklendirmek için kolları sıvıyor. Alan Alda’nın canlandırdığı Hawkeye Pierce, savaşın yarattığı kaosa karşı müthiş bir mizah duygusuyla direniyor. Bir yandan acımasız savaş görüntüleri, diğer yandan kahkaha dolu anılar… Vallahi bu müthiş bir denge, öyle değil mi? Zor bir iş ama ne yapalım, hayat böyle.

Şımarık bir çocuk gibi eğlenceli şakalar yaparken, diğer yandan hayat kurtaran operasyonlar gerçekleştiriyorlar. Bu hastanede, hayatın ne kadar değerli olduğunu hatırlamak için eğlenceli yollara başvuruyorlar… Abartmıyorum, şakalar o kadar komik ki, savaşın tam ortasında bile gülümsemeden geçemiyorsunuz. Duygusal anlar, çatışmalar ve kayıplar arasında, bazen bir kalp atışı kadar kısa, bazen de bir yaşam kadar uzun olan dostluklar kuruluyor.

Mike Farrell’ın canlandırdığı B.J. Hunnicutt ile birlikte, her fırsatta birbirlerine takılıyorlar, hastanedeki hayatı nasıl daha çekilebilir hale getirebiliriz diye düşünüyorlar. Of ya, böyle anlar o kadar gerçek ki, izlerken hem gülüyor, hem de düşünmeden edemiyorsunuz. Savaşın tam ortasında bile insanın insanla olan bağının ne denli güçlü olduğunu gösteriyorlar.

Loretta Swit’in karakteri Hot Lips Houlihan, ilk başta sert ama zamanla içindeki insani yanları keşfettiriyor. Larry Linville ve David Ogden Stiers da bu dinamiklerin içine güzel bir tat katıyor; şaka yollu atışmalar falan… Her ne kadar savaş acımasız olsa da, bu hastanede hayat devam ediyor. Ve burada herkes, bir şekilde bu zorlu koşullara karşı eğlence ve dostluk bulmayı başarıyor. Harbiden, hayatın içindeki savaş biraz daha hafifliyor…