P (2005)

Hani bazen hayat size roller oynatır ya; işte “P” filmi de tam olarak böyle bir hikaye sunuyor. Paul Spurrier’ın ustaca yönettiği bu yapım, sıradan bir yetim kızın, büyükannesinden miras kalan sihirle dolu bir dünyaya adım atışını anlatıyor. O küçük kız, Bangkok’un karanlık sokaklarında yaşam mücadelesi verirken, biz de onunla birlikte tehlikeli ve büyülü bir yolculuğa çıkıyoruz. Boğucu sıcaklar, kalabalık caddeler ve sürekli bir belirsizlik içinde kaybolmuş bir genç kalp… Her şey o kadar içten ve samimi ilerliyor ki, izlerken, “Umarım bu kız iyi olacak” diye içten içe dua ediyorsun.

Hikaye ilerledikçe karanlık güçlerin üzerindeki gölgeleri görebiliyorsun. O masumiyet, hızla karmaşanın ortasında kayboluyor. Ve tabii ki, kötü karakterlerle kapışmak zorunda kalıyor. Yani, bu işin bir bedeli var arkadaşlar… Her kullanabileceği sihir, onun başını belaya sokmakla tehdit ediyor. Harbiden, işin içinden nasıl sıyrılacak merak içinde kalıyorsun. Suangporn Jaturaphut’un performansı, bu mücadeleyi daha da derinleştiriyor; izlerken o kadar içten ki, bazen “Of ya, bu nasıl bir cesaret!” diye düşünmeden edemiyorsun.

Köklü bir geleneğin, geleneksel ve modern hayatın kesiştiği yerde, yalnız bir kızın hikayesini izlemek, bir yandan acı, diğer yandan umut dolu bir serüvene dönüşüyor. Evet, belki de karanlık güçler her zaman susmaz… Ama asıl macera, o karanlığın içinde aydınlığı bulmakta gizli. “P”, izleyiciyi içine alan atmosferiyle ve sürükleyici senaryosuyla dikkat çekiyor. Her anı gizem dolu ve düşündürücü. Kim bilir, belki sen de bir gün kendi sihriyle hayatta kalmaya çalışacaksın…