The Best of Enemies (2019)

“The Best of Enemies”, ne derler, gerçeğin yansıması gibi. Yönetmen Robin Bissell, bize 1971 yılının Durham, Kuzey Karolina’sında geçip giden bir hikaye sunuyor; öyle bir hikaye ki, insan ilişkilerinin derinliklerine dalıyoruz. Taraji P. Henson’un canlandırdığı Ann Atwater, gerçek bir insan hakları savunucusu. Kendi gibi düşünenlerle değil, düşmanı saydığı biriyle, yerel Ku Klux Klan lideri C.P. Ellis’ten (Sam Rockwell) daha fazlasını beklemekte. Vallahi, bu ikilinin ilişkisi bir türlü zıt kutupların çekimi gibi. Of ya, bir araya geldiklerinde inanın insanlığın nasıl farklılaşabildiğini ve aşkın, dostluğun bazen ne kadar tuhaf hâllere bürünebildiğini görüyorsunuz.

Film, cinsiyet, ırk ve geçmiş yapıları aşan, insanı insan gibi kabul eden bir büyüme sürecinin kapılarını aralıyor. İzleyici olarak, zirvede yaşanan olayları izlerken hem geçmişin acımasız hatalarını görmekle kalmıyor; aynı zamanda insanlığın geleceğine dair bir umut ışığı da yakıyorsunuz. Atwater ve Ellis’in başlangıçta tamamen zıt düşüncelere sahip olması, bu serüvenin en başından belli. Ama harbiden, zamanla nasıl bu birbirine zıt hayatların kesiştiğini görmek, tüylerinizi diken diken edecek kadar etkileyici.

Daha fazlası var, çünkü bu iki karakter arasındaki gerilim, iletişim kurmayı öğrenmek, yanlış anlamaları aşmak ve nihayetinde dostluk bağları kurmak üzerine bir yolculuk. Gerçekten insan ruhunun özünü sorgulamanız için etkileyici bir hikaye. Yani, izlerken ‘ne olacak şimdi?’ demekten kendinizi alamıyorsunuz. Duygusal gelgitler yaşayacaksınız; bu film sadece izlemekle kalmayıp, düşündürmeye de aday… İki zıt karakterin beklenmedik bir bağlantı kurması, belki de hayatımızda en çok ihtiyaç duyduğumuz şeylerden biri. Tüm bunlar, The Best of Enemies’i izlemeye değer kılan unsurlar.