Tutsak (2013)

Keller Dover, sıradan bir baba… Ama işte hayat, bir anlık bir tehdit ile onu sıradanlıktan alıp götürüyor. “Tutsak” filminde, Hugh Jackman’ın canlandırdığı bu baba, altı yaşındaki kızı Anna’nın kaybolmasıyla birlikte her şeyin nasıl altüst olabileceğini gösteriyor. Bir gün, tam da her şey normal giderken, minik kızı ve onun arkadaşı Joy, birdenbire ortadan kayboluyor. Panik içindeki hayat, saatler geçtikçe daha da cehenneme dönüşüyor.

Sokaklarda park etmiş bir döküntü karavan, tek ipucu… Ama zaman geçiyor, kaybolan çocuklar için zaman bir lüks değil. Üzerine gittiği soruşturmada Detektif Loki’nin (Jake Gyllenhaal) Alex Jones’u tutuklayıp hemen serbest bırakması, Keller’ın sabrını taşırıyor. Ne yapacağım, ne yapsam… Abicim, düşünsenize; bir babanın çaresizliği içinde kaybolan umutlar nasıl da çaresizleşiyor. Adalet için verilen mücadele, intikamı mı getirir? Artık onun kafasında soru işaretleri… Yavaş yavaş, doğruyla yanlışın birbirine karıştığı bir çatışmanın içine doğru sürükleniyoruz.

Film, Villeneuve’un ustaca yönetimi ile hayat buluyor. Tutsaklık, sadece fiziksel değil, ruhsal bir durum da. Keller, evladını bulma umuduyla neye dönüşebilir? Gözlerindeki o kararlılık, izleyiciyi yanı başında hissettiriyor. O öyle bir babadır ki, kaybetmekten korkar ama bu korkuyla varoluşu sarsılır. Bu yüzden herkesin bildiği o “şey”e geliyoruz: Bir baba, sevdikleri için neler yapmaz ki? Herkesin karanlık düşüncelere sapabileceği bir dünyada, Keller’ın adalet peşindeki yolculuğu, izleyeni sarmalıyor. Peki, bu yolda neleri kaybetmeye razı? Bütün bu sorular… “Tutsak” bizlere daha fazlasını düşündürterek sarsıyor. Adaletin peşinde koşarken, suçlu olmaya ne zaman adım atılır? İzlemesi kolay ama üzerine düşünmesi zor bir soruyla buluşturuyor bizi.