Uzay Yolcuları (2016)

Bir gün, uzayın derinliklerinde yalnızca yıldızlar ve sessizlik vardır. Ama içindeki heyecan ve merak duygusuyla dolup taşan Starship Avalon, Homestead II’ye doğru yola çıkmak üzere hazırlanırken, tüm umutlar bu geminin karşısındaki engin gök dalgalarında gizlidir. 120 yıllık bir yolculuk… Hayal ettiğimizden çok daha fazlası. 5000’den fazla yolcu, özel tasarlanmış uyku kapsüllerinde derin bir uykuda. Ama işte, her şeyin sorunsuz gidiyor gibi göründüğü bu muazzam yolculukta bir aksilik olur…

Vallahi of ya, teknik bir sorun yaşanınca Jim Preston (Chris Pratt) ve Aurora Lane (Jennifer Lawrence) kapsüllerinden erken açılır. İkisi de, daha önce tanışmadıkları bir dünyaya adım atar; 90 yıllık bir süre, iki kişi için neredeyse sonsuz bir zaman dilimi gibi görünmektedir. Karşılarında gerçek, bakışlarını değiştiren bir yalnızlık durmaktadır… İnsan, mantığın ve duyguların çatıştığı bir evrende kendini bulmaya çalışır.

Gemide yalnız başına kalan bu ikili, birbirlerine bağlanırken, her an yeni kaygılar, yeni kıskançlıklar ve hayal kırıklıklarıyla yüzleşmek zorundadır. Geçmişin izleri, sevdiklerinin sesleri, kendilerine yazmaya çalıştıkları hikayelerin gölgeleri… Ve her şeyin ortasında, yaşama isteği. İnsanlık tarihi, evrenin yollarında kaybolmuş bir aşk hikayesine dönüşür.

Michael Sheen, Laurence Fishburne ve Andy Garcia’nın eşlik ettiği kadroda, bu karmaşık dünya sadece iki kişinin birbirine olan bağlarını değil, aynı zamanda insan ruhunun derin karanlıklarına açılan kapıları da gösteriyor. Uzay yolculuğu belki de sadece fiziksel bir boyut değil, aslında duygusal bir keşif… Harbiden romantik bir yolculuğun yanında derin bir dram… Ve izleyici için akıl almaz bir merak uyanması da cabası. Şimdi soralım kendimize: İkili yaşam mücadelesinin yanı sıra, peki neyi seçmeli? Aşk mı, yoksa yaşam mı? Veya bazen ikisi bir arada mı?